ก่อนที่คนที่รักจะจากไป กับการดูแลผู้ป่วยในวันสุดท้าย

ดูแลผู้ป่วย

ผมเชื่อว่าทุกคนนั้นคงเคยผ่านประสบการณ์ในชีวิตมามากมาย ไม่ว่าจะเป็นเรื่องดี หรือ แม้แต่เรื่องเศร้างเอง อย่างตัวผู้เขียนเอง ตอนที่เขียนบทความนี้อยู่ ในตอนนี้คนที่สำคัญกับผู้เขียนนั้นได้เสียชีวิตไปแล้ว เลยอยากจะหยิบยกประเด็นมาในบางเรื่องเพื่ออยากจะแชร์ให้หลาย ๆ คนที่อ่านบทความนี้ได้ได้สู้ต่อไปกับการ ดูแลผู้ป่วยถึงแม้ผู้ป่วยคนนั้นจะไม่ไหวแล้วก็ตาม

กำลังใจคือสิ่งสำคัญ

            เมื่อก่อนตอนเด็ก ๆ คิดว่าการพูดว่า “สู้ ๆ นะ” เป็นเพียงแค่คำพูดธรรรมดา ๆ แค่คำเดียวเท่านั้น แต่สำหรับในวันที่คนที่เรารักนั้นกำลังจะจากไป สิ่งนี้คือสิ่งสำคัญมากที่สุด กับคำว่าเพียงคำเดียว “เดี๋ยวมันจะดีขึ้น” ทั้งคนฟัง และ คนพูดนั้นจะมีกำลังใจต่อ โดยเฉพาะการดูแลผู้ป่วยที่ไม่รู้ว่าวันข้างหน้าจะมีหรือเปล่า ? คำพูดและกำลังใจคือสิ่งเดียวที่คอยพยุงเขาไว้ตลอดเวลา

ชวนพูดคุยบ่อย ๆ แต่ต้องถามว่าอยากมีไรจะพูดไหม ?

            การดูแลผู้ป่วยบางคนที่เกี่ยวข้องกับระบบหายใจ บางทีการพูดนั้นอาจจะลำบากกว่าปกติ ดังนั้นในเรื่องของการพูดควรถามผู้ป่วยก่อนว่ามีไรจะพูดกับเราไหม ? เพราะบางทีผู้ป่วยของเรานั้นอาจจะอยากอยู่เงียบ ๆ นอนคิดอะไรไปเรื่อย มากกว่า

คอยพยายามจับมือไว้ตลอด

            “การจับมือ” ฟังดูเหมือนไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรนะครับ แต่วินาทีที่เราอยู่ข้างเตียงของการดูแลผู้ป่วย การได้จับมือนั้นเหมือนเติมไฟของการใช้ชีวิต เข้าไปในอีกฝ่ายได้ด้วย ความอบอุ่นจากตัวเรา ความห่วง ของเราจะส่งผ่านมือเราสู่มือของอีกฝ่าย เชื่อได้เลยว่าอีกฝ่ายนั้นจะรับรู้ความห่วงของเราผ่านมือที่จับกันไว้แน่นอน

พยามเล่าเรื่องที่สนุก ๆ ไว้เสมอ

            นับว่าเป็นอีกข้อที่ทางผู้เขียนทำตลอดเวลาที่ผู้เขียน นั้นได้ดูแลผู้ป่วยที่เป็นคนที่ผู้เขียนรัก คือการเล่าเรื่องในชีวิตที่เจอ เรื่องราวสนุก ๆ เรื่องราวที่ฟังแล้วชวนอมยิ้ม เรื่องราวที่ฟังแล้วยังรู้สึกว่าโลกนี้มันยังน่าอยู่ เป็นอีกทางที่จะช่วยเพิ่มกำลังใจผู้ป่วยด้วยนะครับ

ดังนั้นหากว่าคนที่กำลังเผชิญโลกอยู่ หรือ คนที่รักกำลังต่อสู้กับโรคร้ายอยู่ ผมในฐานะผู้เขียนขอให้กำลังใจทุกคนผ่านบทความนี้ไปนะครับ สำหรับการดูแลผู้ป่วยที่ร้ายแรงนั้นตัวคนที่ดูแลนั้นจะต้องใช้กำลังใจอย่างมากนะครับ อย่าท้อ อย่าเลิกพยายามนะครับ ผมเอาใจช่วย